Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2008

Πόλη χαμένων ονείρων

Μία νεκρή πόλη στη μέση του πουθενά.

Εμπορικές ταμπέλες παραδομένες στον αέρα

Και ξερά φύλλα στοιβαγμένα στις γωνίες των σπιτιών.

Πόρτες κλειστές και παράθυρα καρφωμένα

Κάποτε εδώ ήταν η πόλη των ανθρώπων

Σχολεία, παιδιά, κυριακάτικα μπάρμπεκιου

Και μνημόσυνες δεήσεις για αυτούς που έφυγαν πλήρεις ημερών

Τα όνειρα τους ζουν ακόμα πίσω από τις λαμαρίνες, τα βρώμικα τζάμια

Στα πάρκα που τώρα έχουν γίνει άγρια δάση.

Άκου

Τις φωνές τους

Σκιές που κυνηγιούνται: δύο έφηβοι που παίζουν μπάλα

Σε κάποια άλλη πόλη είναι ένδοξοι ποδοσφαιριστές.

Παιδιά που έπεσαν σε αιώνιο, γλυκό ύπνο είναι τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Σσσσσσσς

Μη τα ξυπνάς, μόνο κλάματα θα προκαλέσεις.

Περαστική είμαι από αυτήν την πόλη

Ήρθα να δω το σπίτι μου

Και να επιστρέψω ότι πήρα μαζί μου φεύγοντας

΄΄ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ....΄΄

Κάτω από αυτήν την ταμπέλα αφήνω τα ρούχα μου

Τώρα περπατάω ξυπόλυτη και γυμνή, ξεμακραίνω

3 σχόλια:

lee είπε...

Κοιτα να ντυθεις γρηγορα ομως, για να μην κρυωσεις.. ;)

nadeen είπε...

Καλωσήρθες! Τα ρουχαλάκια τα πέταξα για να αγοράσω καινούργια. Θέλω να αλλάξω στυλ![ευχαριστώ για το ποδαρικό! κλαψ!]

lee είπε...

Εκτος απο το ποδαρικο, πρεπει να ανοιξεις και το μαγαζί.